Een van de beste dingen die me in mijn leven is overkomen is mijn eerste bijbaantje. Het heeft me zoveel meer gebracht dan alleen werk. Ik heb er vrienden aan overgehouden en herinneringen die me enorm dierbaar zijn.
Het begon allemaal in de zomer van 2017. Een moeder van een vriendin zag een advertentie in de lokale krant bij De Rode Planeet en vroeg aan de vriendin of dit niet wat voor mij was. Ik twijfelde, was ik wel toe aan een bijbaantje? Na heel veel twijfelen heb ik besloten om toch op de dag van de deadline te solliciteren. Een paar minuten na mijn mailtje werd ik gebeld. Het was de eigenaar van het bedrijf met de vraag of ik op sollicitatie kon komen. Ik weet nog dat ik elke dag eigenlijk tot 4 uur naar school moest, maar wist alsnog een gaatje in mijn planning te vinden. Van het sollicitatiegesprek bij de DRP zelf weet ik niet veel meer, behalve het belangrijkste: ik was aangenomen.
Mijn eerste werkdag
Ook van mijn eerste werkdag weet ik niet veel meer, behalve dat ik in het hondenhok zat. Het hondenhok was de ruimte waar mensen zaten als er geen plekken meer waren in het leuke kantoor. Het leuke kantoor bestond uit vier werkplekken en drie plekken voor de leidinggevenden. De vier werkplekken lagen in een vierkant. Er zat dus iemand naast, tegenover en schuin tegenover je. Als ik mijn ogen dicht doe, zie ik mijn favoriete plekje weer voor me. Uitkijkend over het spoor aan de kant van het raam. Een plekje waar ik me op mijn gemak voelde omdat ik niet midden in de mensenmenigte zat. Maargoed, terug naar mijn eerste werkdag bij De Rode Planeet. Toen ik er om 5 uur nog zat, kwam een leidinggevende verbaasd binnen. Ze had niet verwacht dat ik er nog zou zitten.聽

Zo kwam mijn eerste werkdag tot een einde, ik had nog niet veel contact gemaakt met collega鈥檚, maar dat zou snel komen. Mijn eerste weken verstreken. Ik was veel op het kantoor te vinden en begon het steeds leuker te vinden. Het enige waar ik steeds tegenop zag, was het aanbellen elke ochtend. Om de deur te laten openen moest je aanbellen en zeggen wie er voor de deur stond. Dat vond ik echt verschrikkelijk. De rest van de werkdagen werden steeds leuker. Ik maakte kennis met hele leuke mensen en ook al kon ik in het begin nog niet meepraten, ik kon alle gezellige gesprekken wel waarderen.
Het effect van collega’s op mij
Hoe het gebeurde weet ik niet, maar ze hebben het voor elkaar gekregen dat ik uit mijn schulp kroop. Van een timide meisje veranderde ik in iemand die meepraatte. Ook werd ik dikwijls op de kast gejaagd en geplaagd met mijn leeftijd, uurloon en mijn muzieksmaak. Daarom werd het voor mijn collega鈥檚 volgens mij een uitdaging om mij de nodige (muziek)kennis bij te brengen. Ik moet zeggen dat het ze wel gelukt is om me een goede muzieksmaak bij te brengen. Ik zet nog steeds weleens vrijwillig de afspeellijst op die we met zijn allen hadden. Na de eerste zomer dat ik bij De Rode Planeet werkte, kwam ik terug op school als een ander mens. Zelfs vriendinnen merkten dat ik veranderd was: ik was een stuk spraakzamer en vrolijker.
Werk werd een plek waar ik het zo leuk had dat ik er het liefst de hele dag was. In sommige weken kwam ik elke dag om half 9 aan en vertrok ik weer om 5 uur. Ik was er liever dan thuis, maar dat had helaas een andere reden. Op het moment dat mijn contract afliep, heb ik zelfs aangeboden dat ik er wel gratis zou willen werken. Het leek misschien een grapje, maar ik was serieus. Het voelde niet aan als werk.
Ik had het er zo naar mijn zin en wilde echt niet dat er een einde aan kwam. Dat was gelukkig ook nog niet zo, want mijn contract werd verlengd. Nu mocht ik er ook na de zomervakantie blijven werken. Weken verstreken en ik begon collega鈥檚 steeds meer te zien als vrienden. Toch duurde het nog ongeveer een jaar voordat we voor het eerst buiten werk iets deden.聽
Ik heb er heerlijke jaren gehad en vind het jammer dat ik toen het einde in zicht was minder mijn gezicht liet zien. Ik kon gewoon niet meer door gebeurtenissen in mijn priv茅leven.
Niet het einde…
Ook al bestaat De Rode Planeet al een aantal jaren niet meer, toch zie ik een aantal van de mensen nog meerdere keren per jaar. Sommigen zijn zelfs uitgegroeid tot vrienden die ik veel vaker zie. Wanneer we weer afspreken met de groep heb ik een week van tevoren alweer een lach op me gezicht. Het is een van de weinige dingen waar ik echt zin in heb, die ik niet zomaar over zou slaan.
Nog steeds als ik die mensen zie, voel ik me magisch. Het is de enige groep waarin ik me voel alsof ik ertoe doe. Het is alsof er niet alweer acht jaren zijn verstreken. We praten, we lachen en meerdere keren op een avond voel ik me zo dankbaar voor die mensen. Het is een ongelofelijk accepterende groep. Het maakt niet uit wie je bent, je bent welkom. We zien elkaar misschien maximaal 2 keer per jaar, maar nog steeds betekenen ze voor mij zoveel meer dan ze kunnen bedenken.
Hoe de De Rode Planeet mij veranderde
Dat ze zoveel voor mij betekenen komt misschien ook wel doordat zij de dingen die ik heb meegemaakt ook van heel dichtbij gezien hebben. Daarom voelt het nog steeds alsof zij mij beter kennen dan de meeste mensen in mijn leven. Ze hebben me zelfs helpen verhuizen toen dat nodig was en ik eigenlijk niemand anders had. Samen hebben we zoveel dingen meegemaakt.
Ik moet zeggen dat ik het nog steeds mis. Het was een plek waar ik vrolijk was en door de gangen kon huppelen. Ik heb me in mijn leven niet meer zo gelukkig gevoeld als dat ik me daar voelde. Voor het eerst voelde ik me gezien en maakte ik deel uit van een groep. Ze hebben mij op een goede manier veranderd. Waar ik eerst een verlegen stil meisje was, ben ik door hen een stuk spraakzamer geworden. Ook al heb ik een heel leuk leven, ik heb nog steeds het gevoel dat ik het mis. Soms als ik eraan terugdenk word ik verdrietig dat het nooit meer gaat worden zoals toen. Ik heb heimwee.
Autisme en een bijbaantje
Het geldt misschien niet voor iedereen met autisme, maar mijn eerste bijbaantje is het beste wat me in mijn leven is overkomen. Voor iedereen die zich erg alleen voelt, wil ik zeggen dat het niet altijd zo hoeft te zijn. Ga op zoek naar een plek waar jij uit je schulp kan kruipen. Het maakt niet uit of dat nou een baantje is, vrijwilligerswerk of een andere plek. Want zodra jij jouw droomplek vindt en goed in je vel zit, kom jij het best tot je recht. Misschien denk je dat het niet mogelijk is, maar geloof mij zo鈥檔 plek bestaat. Je moet hem alleen nog vinden. Ik ga weer op zoek naar een plek die me net zo鈥檔 gevoel geeft als de DRP dat gaf. Of die bestaat weet ik niet, maar voorlopig houd ik niet op met zoeken.
Lezen over werken met autisme? Ik schreef erover.
Soms
Mis ik het
Mis ik acceptatie
Mis ik deel uitmaken van een team
Mis ik bij de groep horen
Mis ik het gevoel van blijdschap
Mis ik het zo blij zijn dat je door de gangen kunt huppelen
Mis ik gesprekken
Mis ik discussies
Mis ik het geknak
Mis ik gesprekjes bij het koffiezetapparaat
Mis ik samen luisteren naar onze afspeellijst
Mis ik muziekoverhoringen
Mis ik mijn plekje bij het raam
Mis ik elk half uur herinnerd te worden aan de tijd door de trein
Mis ik een vriendelijke lach vanaf de overkant
Mis ik zelfs het gegrap over mij
Mis ik mijn veilige plek
Mis ik jullie

