De magie van muziek

Muziek en autisme, gaat dat samen? Je zou misschien denken dat ik geen muziek luister door de prikkels die het geeft. Maar dat is alles behalve waar. Ik kan niet zonder muziek. In drukke omgevingen zoals op de fiets en in de bus heb ik altijd oordopjes in zodat ik minder van de drukte meekrijg. Muziek heeft iets magisch en sommige nummers betoveren mij.

Af en toe krijgt muziek het voor elkaar om een lach op mijn gezicht te geven. Het brengt me even terug naar mooie momenten. Sommige liedjes doen me denken aan vakantie, andere aan mijn tijd bij mijn eerste baantje en andere weer aan feesten in de kroeg. En niet alleen brengt muziek een lach op mijn gezicht, het verbindt ook. Waar ik soms moeilijk contact heb met mensen, verdwijnt dit wanneer ik op de dansvloer sta en niet verbaal hoef te communiceren.

Toen ik een jaar of 10 was, kwam ik voor het eerst in aanraking met muziek. In die tijd ging ik op kamp met school en ik denk dat dat mijn eerste aanraking was met muziek uit de 10’s. Wanneer mijn ouders niet thuis waren, zette ik muziek op op de tv. Zenders als MTV Hits en MTV Music werden afgedraaid. Ik mis dat soort zenders momenteel echt. Gewoon om muziek te luisteren en videoclips te bekijken. 

Ik weet nog goed dat ik stiekem mp3’tjes van YouTube downloadde en op cd’tjes brandde om ‘s avonds in mijn oude cd speler te luisteren. Jarenlang viel ik met muziek in slaap. Het was voor mij een manier om niet te hoeven piekeren, maar gewoon weg te dromen bij muziek. Ik heb er zoveel ruzie over gehad, maar muziek was iets wat echt van mij was. Dat kon niemand me afpakken.

Lees ook: Maar je merkt het niet aan jou.

Even terug naar mijn favoriete plek

Niet alleen muziek uit de 10’s is voor mij waardevol, bij mijn eerste baan kwam ik in aanraking met oudere klassiekers. Met z’n allen hebben we een afspeellijst gemaakt met meer dan 2500 nummers. Omdat ik geen oude muziek kende, werd mijn muziekkennis door collega’s bijgespijkerd en werd ik regelmatig overhoord met de nummers en artiesten. 

Nog steeds heb ik momenten dat ik muziek hoor en zeg “hé, deze stond in de DRSkiplist”. Als ik dan even mijn ogen sluit, zit ik weer even op mijn favoriete plek. Afgelopen oktober was ik in Spanje op vakantie en hoorde ik op een catamaran het nummer “Hotel California” van The Eagles door de speakers klinken. Er verscheen een lach op mijn gezicht en ik dacht: “Zelfs hier is de DRP.” 

Zonder muziek zou ik niet weten waar ik zou zijn. Muziek heeft zo’n groot effect op me gehad. Sommige artiesten hebben mij door hun liedjes zoveel steun gegeven wanneer ik me heel erg alleen voelde toen ik nog thuis woonde. Nog steeds luister ik die muziek wanneer ik niet lekker in mijn vel zit. Op zulke momenten voelt het alsof artiesten, zoals NF, de enigen zijn die snappen hoe je je voelt. Het nummer Mansion is dan ook een liedje wat letterlijk over mij zou kunnen gaan.

Tegenwoordig luister ik veel muziek van Sasha Alex Sloan. Zij heeft veel muziek waar ik herkenning in vind. Heel veel nummers zijn me op het lijf geschreven. En ik denk dat meer mensen met de diagnose autisme zich kunnen herkennen in de teksten die zij zingt. Vooral het nummer “Normal” doet mij erg denken aan het maskeren en normaal gevonden willen worden.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *