Autisme als baby en peuter
Hoewel autisme bij mij pas op latere leeftijd gediagnosticeerd is, waren er ook toen ik jong was al wel aanwijzingen. In de tijdlijn neem ik jullie mee in hoe ik verschillende levensfasen ervaarde. Ik zal vooral over autisme vertellen, maar er zullen ook andere grote onderwerpen uit mijn leven aangesneden worden. Deze verhalen helpen je om te begrijpen waar ik in mijn leven mee te maken heb gehad. We beginnen bij het begin: mijn baby en peutertijd.
Van mijn babytijd weet ik niet veel meer. Wat ik nog wel weet is dat ik de omgang met anderen al erg lastig vond. Ik was heel erg bang voor mensen die niet binnen het gezin hoorden en begon te huilen zodra er bijvoorbeeld een oma of een tante in de buurt kwam. Ook weet ik uit de verhalen van anderen dat ik mezelf maandenlang elke nacht in slaap huilde, zonder getroost te worden. Ik had geborgenheid van mijn ouders nodig, maar zij waren niet zo gediend van een baby die constant aan het huilen was.
Als klein meisje van ongeveer 2 jaar oud hield ik al niet zo van de rare structuren. Zo ben ik een hele tijd bang geweest voor gras. De structuur van de grassprietjes zorgden ervoor dat ik niet graag op gras kwam. Dit maakte het voor mijn moeder gemakkelijk om mij op een kleedje te laten liggen zonder dat ik ervandoor ging. Na een tijdje kwam ik erachter dat gras helemaal niet zo vervelend was. Het vermijden van nare structuren is iets wat ik in mijn hele leven veel gedaan heb en nu nog steeds doe. Rond dezelfde leeftijd heb ik een herinnering dat ik achterop de fiets zat en er een motorrijder langsreed. Ik ben zo overstuur geraakt van het harde geluid dat ik eigenlijk mijn hele leven bang ben geweest voor motoren. Ik vind het geluid van die tweewielers zo onprettig, vooral de harde knallen die er uit een uitlaat komen.
De terugkerende emotie: angst
Angst is een emotie die in al mijn levensfases terugkomt. Zo herinner ik me nog goed dat ik erg bang was voor dingen die in kinderseries gebeurden. Ik kon het niet aan als Tijgertje uit Winnie the Pooh verdwaald raakte. Ik raakte overstuur en was zo bang dat ik niet verder wilde kijken. Ik denk dat het te overweldigend voor me was. Ik ben een lange tijd angstig geweest voor dingen die op de tv gebeurden. Pas vanaf in groep 4 op de basisschool kon ik het echt loslaten. Soms merk ik nu nog steeds dat ik overweldigd raak van emoties op tv.
Al met al was mijn kindertijd een zorgeloze tijd. Ook al was het een tijd waarin ik angstig was, toch was het een tijd waarin er nog niet veel hoefde. Doordat ik niet veel met andere mensen in aanraking hoefde te komen, was sociaal contact voor mij nog geen stressfactor. Maar de basisschool stond voor de deur en dat zou de zorgeloze tijd behoorlijk gaan veranderen…
