Autisme en alleen zijn

Alleen zijn, eenzaamheid & vriendschappen

Ik wil het vandaag hebben over een gevoelig onderwerp: alleen zijn. Ik ben een ster in alleen zijn, soms ben ik er zelfs te comfortabel mee. Mezelf vermaken is iets wat ik de afgelopen jaren geleerd heb. Vroeger wilde ik altijd graag dingen doen om maar niet alleen te zijn, maar recentelijk heb ik er meer vrede mee gevonden.

Autisme en alleen zijn

Ik voel me dus eigenlijk nooit alleen. De enige momenten dat ik me soms alleen voel is wanneer ik onder mensen ben waarbij ik me niet comfortabel bij voel. Dit is vooral wanneer ik bijvoorbeeld totaal geen aansluiting vindt in een groep of niet mee kan praten over een onderwerp. Wanneer ik alleen ben, voel ik me eigenlijk nooit alleen.

Toch voel ik me op sommige momenten wel een beetje eenzaam. Wanneer ik om me heen kijk vind ik het soms jammer dat ik mijn vrienden niet zo heel vaak zie. We hebben gewoon allemaal ons eigen leven en wonen niet meer zo dichtbij elkaar als voorheen. Vooral als mensen om je heen wel samenkomen voor leuke dingen is dit confronterend. Vandaag speelt Nederland bijvoorbeeld een EK wedstrijd, het lijkt me zo leuk om iemand te hebben om samen die wedstrijd mee te kijken. Maakt niet uit of het in de kroeg is of thuis, bij dat soort dingen mis ik gezelschap. Iemand die samen wil chillen, maar die mij ook een beetje uit mijn schulp trekt.

Ik heb vrij veel moeite met nieuwe vrienden maken, dus hier heb ik ook niet veel behoefte aan, maar ik zou simpelweg graag wat meer doen met oude vrienden. Ik zou soms willen dat het weer was zoals vroeger. Ik heb het idee dat vrienden zijn doorgegaan in het leven, terwijl ik in het verleden ben blijven hangen. Vrienden van de middelbare school zijn ergens anders gaan wonen of zitten in een hele andere levensfase. En ook oud-collega’s zijn ergens anders gaan wonen of het contact is een beetje verwaterd. Je groeit uit elkaar, terwijl er geen nieuwe vrienden bijkomen.

Vriendschappen en autisme

Ook is mijn autisme een gevoelig onderwerp. Al mijn vrienden hebben me leren kennen zonder mijn diagnose. Dat mensen die ver van me afstaan het niet snappen of het niet aan me zien, doet dat me niet veel. Wat me wel pijn heeft gedaan is dat mensen dichtbij mij het niet leken te snappen. Ik kreeg van een vriend zelfs de reactie: “Als jij autisme hebt, heb ik het ook. Iedereen heeft autistische trekjes.”.

Deze vrienden zien niet hoeveel moeite het mij soms kost om mee te draaien in de maatschappij. Ook wel weer een compliment voor mij, maar wel lastig om aan zo iemand uit te leggen wat autisme dan voor mij betekent. Wanneer ik het er over heb met een andere vriendin, heb ik het idee dat ze alles voor me in wil vullen. Hoe ik me voel, hoe het werkt in mijn hoofd, wat ik moet doen. Waarschijnlijk heel goed bedoeld, maar tenzij je in mijn schoenen staat kun je dat niet voor me invullen. Met deze vrienden durf ik ook eigenlijk niet meer het gesprek over autisme aan te gaan. Ik ben bang voor nog een oordeel van mensen die veel voor mij betekenen. Aan de andere kant ga ik me afvragen of ik wel echt vrienden kan zijn met mensen die mij eigenlijk niet snappen of accepteren

Ook heb ik het idee dat sommige mensen mij mijden sinds ik gediagnosticeerd ben omdat ze denken dat ik liever alleen ben. Ik ben ook wel graag alleen, maar heb het juist nodig om soms af te spreken en leuke dingen te doen. En misschien moet ik ook zelf een keer meer het initiatief nemen, maar dat is erg lastig voor iemand met autisme. Bovendien zit er een diepgewortelde angst in mij dat ik niet goed genoeg ben en ik vind het lastig te bepalen wanneer vrienden echt vrienden zijn. Vroeger heb ik te veel mensen als vrienden gezien waardoor ik best gekwetst ben omdat zij mij niet als vriendin bleken te zien. Door die ervaringen heb ik extra veel bevestiging nodig. Ik doe heel erg mijn best, maar vriendschap blijft een lastig onderwerp.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *