Autisme maskeren

“Maar je merkt het niet aan jou”

“Maar je merkt het niet aan jou.” Dat is een reactie die ik eigenlijk altijd krijg wanneer ik mensen vertel dat ik autisme heb. Het klopt dat ik gewoon oogcontact maak, dezelfde mimiek heb als iemand zonder ASS en gewoon een gesprek kan voeren met anderen. Eigenlijk lijk ik vanaf de buitenkant niet anders dan iemand zonder autisme.

“Maar je merkt het niet aan jou.” Aan de ene kant voelt het als een compliment om dit te horen te krijgen. Blijkbaar ben ik door de jaren heen zo goed geworden in het maskeren dat het onder de mensen niet te merken is. Aan de andere kant maakt dit het ook lastig, want mensen zien niet wat er echt in mij omgaat. Ze snappen niet hoeveel energie dat contact gekost heeft en hoeveel verwerkingstijd ik ervoor nodig heb.

Autisme maskeren

Wanneer ik onder de mensen ben, schakel ik over naar de automatische piloot. In deze stand red ik me prima. Ik kan meedoen aan gesprekken en eigenlijk niemand ziet aan mij dat ik autisme heb. Een reactie als “Maar je merkt het helemaal niet aan jou” is dus eigenlijk heel logisch. Het enige wat mensen zullen merken is dat ik soms wat kort antwoord en zelf eigenlijk niet heel veel inbreng. Mensen zullen me hooguit een beetje verlegen of ongemakkelijk vinden. Op de automatische piloot ben ik erg alert en kan ik snel schakelen. Eigenlijk sta ik de hele tijd aan en dit kost enorm veel energie.聽

Maar wat mensen niet zien is hoeveel tijd het me kost om naderhand te herstellen. Wanneer ik thuiskom na een drukke avond met veel sociale interactie probeer ik altijd even tot rust te komen door iets te kijken op tv. Maar toch merk ik dat ik nog aansta. Wanneer ik in bed ga liggen speelt de hele gebeurtenis als een filmpje in mijn hoofd voorbij. Vervolgens begint het overdenken. Dingen als “Was mijn reactie in die situatie wel goed?” of “Heb ik niet iets raars gezegd?” komen voorbij. Pas na alles verwerkt te hebben, val ik in slaap. De reden dat ik nog wakker lig, is dat ik geen tijd heb gehad om alles te verwerken.

Maar daar houdt het helaas niet op. Als ik een drukke periode heb gehad en niet genoeg tijd voor mezelf heb genomen om bij te komen voel ik me leeg en futloos. Ik merk aan mezelf dat ik dingen wil doen, maar dat ik er simpelweg de energie niet voor hen. Daarom heb ik sinds mijn diagnose meer tijd voor mezelf genomen. Ik probeer eigenlijk maximaal 1 ding per dag in te plannen waarbij ik sociaal contact heb. Moet ik werken? Dan plan ik niks in de avond omdat het anders te veel voor me wordt. Mensen zullen het misschien niet altijd snappen, maar door mijn grenzen aan te geven en nee te zeggen pas ik goed op mezelf. Want de enige die kan weten hoe ik me voel, ben ik zelf. 

Herken je je hierin? Dan is het boek van Bianca Toeps “Maar je ziet er helemaal niet autistisch uit” een aanrader.

Lees ook: Op zoek naar een nieuwe baan.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *