Uitgelichte afbeelding huisdieren en autisme

Huisdieren en autisme

Een van de mooiste gebeurtenissen van dit jaar is dat we twee katten in huis gehaald hebben. Ze hebben een hele positieve invloed op mij. Ik voel me vrolijker, rustiger, minder angstig en minder alleen. Ik heb altijd al dieren om me heen gehad. Vroeger hadden we 2 honden, 3 katten en een aantal vogels. Ook had ik zelf 2 cavia’s, maar toch voelde dat anders. Je had zelf niet de volledige verantwoordelijkheid, er waren altijd nog je ouders die de zorg op zich konden nemen. Nu is dat niet meer zo en heb ik de volledige verantwoordelijkheid. Daarom vond ik het ook best spannend om aan huisdieren te beginnen. Huisdieren en autisme, gaat dat samen? 

Huisdieren en autisme

Ik heb een hele tijd gezegd dat ik graag katten wilde. Ik keek ook ongeveer wekelijks op de website van de Dierenbescherming. Maar toch was er altijd nog een kleine twijfel. Ook heb ik een hele tijd op kamers gewoond en dat wil je een kat gewoon niet aandoen. Daarna woonden we in een appartement waar we van de huurbaas geen huisdieren mochten hebben. Ik weet nog dat ik daar erg verdrietig om ben geweest. Gelukkig konden we een paar maanden later een huis kopen en was de weg voor huisdieren ineens vrij. Niemand die mij meer kon zeggen dat ik geen huisdieren mocht.

Toch bleef de twijfel en onzekerheid. Wat nou als blijkt dat je het toch niet leuk vindt om 2 kleine mormels in huis te hebben of dat de beestjes jou niet leuk vinden? Wat nou als ze je hele interieur kapot maken? Achteraf kan ik volmondig zeggen dat die twijfel onterecht was. De poesjes zijn een van de beste dingen die mij zijn overkomen.  

De adoptie van Momo en Yoshi

Ongeveer een half jaar geleden hebben we de twee allerliefste kittens uit het asiel gehaald. We zijn eerst gaan kijken bij een nestje met vijf schuwe poesjes. Ze waren heel leuk met elkaar aan het spelen, maar nog heel erg bang voor mensen. Ze kwamen niet even kijken wie je was, maar doken weg in hun bench. Ook de gastouder kon ze nog niet oppakken, terwijl ze bij haar wel vertrouwd waren. Ook waren ze heel druk met elkaar, er werd flink geravot en ook de meubels kwamen niet heel uit de strijd. Ik had direct mijn twijfels. Ik voelde aan dat dit niet de kittens waren waar ik naar op zoek was. 

Een dag later gingen we op bezoek bij een ander gastgezin en viel onze keuze op twee kleine pluizenbolletjes: een zwarte (Guus) en een cyperse (Gijs). Twee broertjes. Terwijl Gijs zich het liefst verstopte toen we kwamen kijken, werden we enthousiast begroet door Guus. Hij was zo sociaal en leek voor niks bang. Toen we even met Guus gingen spelen kwam ook de Gijs langzaam uit zijn verstopplek en kwam heel voorzichtig naar ons toe. Ik had er direct een goed gevoel over. We gaven aan dat we ze wel wilden adopteren en konden ze dat weekend al ophalen.

Eigenlijk heetten ze dus Gijs en Guus, maar wij hebben ze Momo en Yoshi genoemd. Ze moesten even wennen, maar ontpopten zich daarna al snel tot de twee grootste knuffelkonten. Ik was bang dat het lang zou duren voor ook Yoshi (Gijs) zich zou laten zien, maar tot mijn grote verbazing duurde dat maar 2 dagen voordat we de eerste knuffelsessie hadden. Sindsdien hebben we zo’n bijzondere band opgebouwd. Ik ben nog steeds een van de weinigen en misschien wel de enige persoon die hij echt vertrouwt (en neuslikjes geeft). We hebben het erg getroffen met deze poesjes. Toen we aan katten begonnen had ik nooit gedacht dat ze zo’n positief effect zouden kunnen hebben op mijn autisme. Huisdieren en autisme is voor mij dus een goede combinatie.

Het effect van huisdieren op mijn autisme

Het voelt echt een beetje alsof deze dieren mijn hulpbeestjes zijn. Het zijn mijn beste vriendjes en volgen me eigenlijk overal waar ik heen ga. Ga ik naar de keuken? Dan sprint Momo alvast voor me uit. Zit ik alleen op de bank? Dan komt Yoshi in mijn armen liggen. Natuurlijk zijn ze ook wel eens ondeugend, maar de liefde die ze te geven hebben is onbeschrijfelijk. 

Wanneer ik soms niet goed genoeg voor mezelf zorg, kan ik wel voor de poesjes zorgen. Zij zorgen ervoor dat als ik toch voor hen in de keuken sta, dat ik ook gelijk wat te eten voor mezelf meeneem. Door de katten kom ik toch van de bank af als ik eigenlijk geen energie meer over heb. Zij zijn mijn drijfveer geworden. Sinds ik de poesjes heb, voel ik me ook een stuk minder alleen. Ook ben ik minder vaak verdrietig en als ik nog wel verdrietig ben, komen ze me troosten. Daarnaast ben ik een stuk minder angstig en heb ik minder spanning voordat ik naar sociale toe moet. Ik weet dat ik altijd weer thuis zal komen bij bij twee hele lieve poesjes. Wat er in de tussentijd gebeurt, maakt niet meer uit.

Wist je dat een hulphond helpend kan zijn bij autisme? Lees hier de informatie van de NVA over hulphonden.

Autisme en huisdieren

Tijdens het schrijven van deze blog zijn ze allebei een keer langsgekomen voor een knuffelsessie. Dan klimmen ze op je schoot, storten ze zich neer in je armen en wordt alles wat je aan het doen was eigenlijk even onbelangrijk. Dat is wat deze beestjes voor mij betekenen.

Twijfel je over het nemen van huisdieren? Voor mij was het in ieder geval een hele goede zet. Zorg wel dat je er echt goed over nadenkt, want een huisdier neem je niet zomaar. Er komt een hele verantwoordelijkheid bij kijken en je wilt niet dat het beestje (weer) in het asiel belandt. Nog een tip: volg altijd je gevoel. Als je al twijfels hebt bij de kennismaking met het dier, doe het dan niet. Het moet echt je maatje kunnen worden. Huisdieren en autisme gaan dus prima samen!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *